Sierakowskiego 1 i 3

Port, od którego wzięła się nazwa, wykopano w dwudziestoleciu międzywojennym na dawnym starorzeczu Wisły. Z planowanych pięciu basenów powstały trzy — i tyle zostało do dziś. Przeładowywano tu towary, zimą stały statki, aż rolę przejął Port Żerański. Cumował tu też dworzec wodny z około 1885 roku, jeszcze w latach siedemdziesiątych przystań dla parowców. Dotrwał na wodzie do nocy z 17 na 18 marca 2012 roku, kiedy spłonął — i to był właściwie koniec portowej historii tego miejsca.

Zostało trzydzieści osiem hektarów między nasypem kolejowym a Jagiellońską, Zamoyskiego i Okrzei. Naprzeciwko Starego Miasta, dwa kroki od centrum — i przez dekady prawie nic. Część terenu trafiła do Elektrimu po budowie mostu Świętokrzyskiego, pierwsze budynki ruszyły w 2011 roku od strony Starej Pragi. Tak powstaje ta dzielnica: nie dom po domu, tylko kwartałami, z planem na kilkanaście lat naprzód.

Co zmieniło się naprawdę, to dojście do centrum. 28 marca 2024 otwarto pierwszą w Warszawie przeprawę wyłącznie dla pieszych i rowerów — 452 metry, 154 miliony złotych zamiast planowanych 180. Kładka schodzi z Karowej na Powiślu wprost na Okrzei, czyli na ulicę Portu Praskiego. Nowy Świat przestał być przesiadką, a stał się spacerem.

Warto wiedzieć, co ma tu jeszcze stanąć, bo to najważniejsze pytanie przed zakupem. W planach terenu są nie tylko mieszkania: osobno zapisane są Doki, Park Mediów i część nazwana City — z wieżowcami o wysokości od stu do stu sześćdziesięciu metrów. Kupujący dostaje więc dwie rzeczy naraz: pewność, że sąsiednia działka nie jest zagadką, i świadomość, że przez najbliższe lata będzie mieszkał obok placu budowy. Marina i pełne bulwary to na razie plan, nie adres.

Reszta to już Praga, której nie widać na mapie: Ząbkowska i Koneser na wieczorny spacer zamiast wycieczki, Bazar Różyckiego dwie przecznice dalej — Julian Różycki kupił ten grunt w 1874 roku, a targowisko otwarto oficjalnie w 1882 — zoo w kwadrans piechotą, a w dni meczowe i koncertowe okolica Stadionu żyje własnym, głośniejszym życiem. Dwie przecznice potrafią tu zmienić wszystko, dlatego przed decyzją warto przejść okolicę pieszo, najlepiej wieczorem.

To najstarsza mieszkaniowa część Portu Praskiego. Kiedy budynek przy Sierakowskiego oddawano w pierwszym kwartale 2016 roku, wokół portowego basenu nie było jeszcze prawie nic, a obietnica nowej dzielnicy naprzeciwko Starego Miasta była wyłącznie na wizualizacjach. Dziś, po dekadzie, widać, ile z niej dowieziono, i to jest największa zaleta tego adresu: nie trzeba niczemu wierzyć na słowo.

Budynek zaprojektowała pracownia ADS Architekci. Ma sześćdziesiąt dziewięć mieszkań i zmienną wysokość, od czterech do siedmiu kondygnacji, oraz dwupoziomowy garaż pod ziemią. Kaskadowa bryła jest tu decyzją urbanistyczną, a nie ozdobnikiem: niższa część schodzi do skali starej Pragi, wyższa domyka kwartał.

Czego nie widać na wizualizacjach: to już rynek wtórny, ze wszystkim, co z tego wynika. Mieszkanie ma dekadę użytkowania, znany stan części wspólnych i realny, a nie prognozowany koszt zarządu. Lokalizacja pozostaje wyjątkowa: stacja metra Stadion Narodowy i most Śląsko-Dąbrowski na Stare Miasto są w zasięgu spaceru. Sąsiedztwo za to nadal się buduje, bo kolejne kwartały Portu Praskiego są w toku i przez najbliższe lata będą się zmieniać.

Ceny i wolne mieszkania w poszczególnych etapach są w tabeli niżej, prosto z cennika dewelopera.